Afgelopen zondag m'n moeder begraven, het verlies is nog heel vers...maar ik wist dat deze site bestond omdat ik er al eerder heb zitten koekeloeren, omdat mijn moeder jaren Alzheimer heeft gehad en ik dus eigenlijk m'n moeder 'kwijt' was. Op vrijdag 13 januari heb ik een heel helder moment met haar mogen meemaken, ik had m'n moeder weer terug, maar ja, na 2 dagen moest ik haar teruggeven.....Ze is gelukkig in mijn bijzijn overleden. Het verdriet komt met vlagen.

Ze heeft mij en m'n zoontje in de tussentijd al wel 'bezocht', dat geeft veel troost maar het gemis blijft. Ik probeer het nu in ruimte een plek te geven.

Lieve allemaal

De TWEEDE CD van MUZIEK DIE JE RAAAKT is uit!!

een CD met bijzondere liedjes elk verweven met het thema rouw en verlies.
Vol herkenning voor een ieder die afscheid nemen moest.
Zoals het nummer : "Als ik jou nu tegenkwam....mam..."
of het lied "Toen ik jou werd en zij mij" dat vertelt over moeder worden, terwijl je zelf geen moeder meer hebt.

Neem gerust een kijkje op de site, je bent er van harte welkom!

Lieve groet
Marja Boeve

Toeval bestaat niet? Vorige week vertelde ik mijn beste vriendin dat ik gestopt ben met de pil omdat wij graag zwanger willen worden. Ik kreeg gelijk enthousiast allemaal "oude" mama-tijdschrijften in mijn handen gedrukt. Zondag ben ik gelijk begonnen met lezen en toen kwam ik een artikel tegen over moeders zonder moeder. Wat een timing!! Bij mijn moeder is in maart wekedelenkanker geconstateerd en het is nu definitief bekend dat ze niet beter kan worden. Mijn gevoelens gaan heel erg heen en weer, blij omdat we graag zwanger willen worden en heel verdrietig omdat ik niet weet of mijn moeder mijn zwangerschap wel mee gaat maken en mijn kinderen niet ziet opgroeien. Ik voel mij heel erg alleen in dit verdriet en ben blij dat deze site bestaat. Ik heb het boek ook gelijk besteld en hoop deze vandaag binnen te krijgen.

Wat voel ik me opgelucht dat ik deze website gevonden heb. Ik voelde me zo vreselijk allleen in mijn situatie...maar blijkt dat ik niet de enige ben.
Vooral het verhaal van Eliane lijkt heel sterk op wat ik zelf heb meegemaakt, nu 2 maanden geleden.
Op 26 augustus ben ik bevallen in Brussel van mijn eerste zoontje, Victor.
Mijn mama, die al drie jaar vocht tegen maagkanker, is op hetzelfde moment opgenomen voor paliatieve zorgen. Ze heeft Victor nog gezien, maar is 10 dagen na zijn geboorte gestorven.
Doordat Victor ook opgenomen moest worden op de neonatale afdeling voor intensieve zorgen, kon ik het ziekenhuis heel moeilijk verlaten om bij mijn moeder te zijn. Iedere dag moest ik kiezen: voor mijn pasgeboren kindje zorgen, of de laatste dagen, uren bij mijn mama zijn.
De eerste week thuis met de baby viel samen met de organisatie van de begrafenis van mama.

Ik heb het heel erg moeilijk met deze enorm tegenstrijdige gebeurtenissen in mijn leven : mama worden, en op hetzelfde moment mijn mama verliezen.
We zijn nu twee maanden verder, en ondanks hulp en therapie bij een psychologe heb ik het nog steeds enorm zwaar.
Door het verdriet kan ik moeilijk van mijn kindje genieten - de hele periode rond de geboorte zal nooit een mooie herinnering zijn...

Mensen denken dat Victor "troost" brengt, maar dat is helemaal niet zo. Hij maakt alles net nog veel moeilijker, en het gemis van mijn mama alleen maar groter.
De slapeloze nachten die bij een kleine baby horen en de emotionele vermoeidheid tesamen zijn heel zwaar.

Het helpt heel erg dat ik hier gelijkaardige verhalen lees....

@Desiree
Ik ken je gevoelens, ik heb mijn moeder 20 jaar geleden verloren(ik was toen 18)aan een hersentumor en 3,5 jaar geleden mijn vader aan longkanker. Nu heb ik een zoontje van een half jaar oud en mis mijn ouders heel erg. Het zou zo fijn zijn dat iemand eens voor jou zou kunnen zorgen, even thee zet of de strijk doet en ook dat je samen kan delen hoe mooi het is om een zoontje te hebben...
Ook na 20 jaar blijft het moeilijk, maar vooral nu ik zelf moeder ben geworden.
lfs dees

Mijn verhaal...
In oktober 2009 kreeg mijn moeder kanker. Ze heeft geknokt om beter te worden, maar 4 maanden na de laatste chemo liep haar darm vast. De kanker was terug en er was niets aan te doen. Ze zou volgens de arts nog hooguit 6-8 weken te leven hebben. Drie dagen ervoor had ik haar vertelt dat ik zwanger was van mijn tweede kindje...
8 weken werden uiteindelijk bijna 6 maanden, waarin ze toch mee kon naar de 20 weken echo en de baby in mijn buik heeft zien en voelen schoppen. Ook hebben we samen 2 slaapzakjes voor de baby gekocht. Ik heb haar uiteraard naam en geslacht van mijn kindje vertelt. Dan gaat het slechter met haar. De pijn is moeilijk onder controle en een morfinepomp wordt gestart. Heel de dag ben ik bij mijn moeder. Ze slaapt heel veel. Voor ik die avond naar huis ga knuffel ik haar en zeg dat ik veel van haar hou. Ik ben dan 37 weken en 1 dag zwanger. Laat op die avond, voor het slapen gaan breken ineens mijn vliezen. In 5 kwartier beval ik van mijn zoon. Ik bel mijn vader voor het goede nieuws. Voor hij naar mij toe komt, vertlet hij mijn moeder het goede nieuws...ze antwoord hem terug, ook al is ze slaperig. Mijn vader komt bij mij en bewondert mijn zoon. Dan gaat zijn mobiele telefoon...het kan maar 1 persoon zijn die belt en ik weet dat direct. Het is de wijkverpleegkundige die bij mijn moeder was gebleven...mijn moeder is zojuist overleden, 1,5 uur na de geboorte van mijn zoon. De verloskundige vraagt of ik naar haar toe wil, en dat wil, ik maar eerst douchen. Ondersteund door man en schoonvader ga ik een uur later in mijn ouderlijk huis afscheid nemen van mijn moeder. Ik beloof haar dan dat ik voor haar kleinzoons net zo'n goede moeder zal proberen te zijn als zij voor ons was...
Mam, ik mis je nog elke dag. Je jongste kleinzoon, nu ruim 5 maanden oud, is zo'n vrolijk en mooi kindje. Wat jammer dat je hem nooit in je armen hebt mogen houden om hem te kunnen bewonderen...

Dag,

Mijn moeder is anderhalf jaar geleden overleden en heb het er nog erg moeilijk mee. Toen ik 8 weken zwanger was hoorden we dat ze ziek was en niet meer beter zou worden. Gelukkig heeft ze nog twee jaar geleefd en mijn mooie dochter nog mee mogen maken. Ben op zoek naar moeders zonder moeder uit de buurt van Utrecht om eens samen te praten. Ik merk dat het fijn is om met iemand te praten die hetzelfde heeft meegemaakt.

Ik ben Annelotte, 30 jaar oud. 10 jaar geleden is mijn moeder verongelukt. Inmiddels ben ik moeder van een zoon van 4 en een dochter van 2. Wat desiree schrijft herken ik wel. Er zijn tijden geweest dat ik niet dagelijks verdrietig was om het verlies van mijn moeder. Maar toen er 10 jaar zonder haar voorbij waren leek het wel of het verdriet en gemis in alle hevigheid terugkwam. Ik vind het nog steeds heel moelijk om te accepteren dat ze er niet meer is, geen oma kan zijn voor mijn kinderen, geen advies aan haar kan vragen.....

Wat mooi dat deze website er is. Ik ben op mijn 20ste in 5 maanden tijd mijn vader en moeder verloren. Ik ben zelf moeder van een dochter van 8 en een zoon van 5 maar wat zou ik graag nog zelf even kind van zijn.

Hoi ik ben verena
ik ben 3,5 jaar geleden mn moeder verloren
met mijn vader heb ik al 12 jaar geen contact meer mee
Je valt inderdaad in een gat en soms lijkt het idd met de jaren slechter te gaan
Op dit moment ben ik 17 weken zwanger, de eerste 3 maanden durfdde ik helemaal niet aan mn moeder te denken omdat ik bang was voor een miskraam, ik mis haar vreselijk